Geschreven door: Marleen van de Laar
inwoner|5 april 2018

Ik, in een dorp wonen? Mij niet gezien! Weliswaar geboren in een Brabants dorp, maar getogen in Roermond, had ik als Remunsj maedje zo mijn bedenkingen bij het wonen in een dorp. Vanuit mijn stadsappartementje genoot ik een paar jaar geleden nog met volle teugen van al het moois dat de Roermondse binnenstad mij te bieden had.

Wonen in een dorp leek me saai en slaapverwekkend. Mijn bioritme was ingesteld op 7 dagen per week de mogelijkheid hebben om te shoppen – want immers elke week koopzondag –, elke zaterdag lunchen of dineren buiten de deur en dag en nacht levendigheid op straat.

Tot ik een relatie kreeg met iemand uit het dorp – of beter gezegd het witte stadje – Thorn. Een échte Thoearder (een bok, om precies te zijn). En ik wist eigenlijk al meteen: die gaat nooit weg uit zijn dorp. Als deze relatie standhoudt, kom ik op een dag naar Thorn aan het verhuizen. In eerste instantie benauwde me dat een beetje. Ik kende de mooie witte huizen en het verhaal erachter, maar meer dan dat wist ik ook niet. Ik verwachtte weinig leven in de brouwerij. Weinig primaire levensvoorzieningen (lees: winkels!). Doodse stilte op zondag. Een gesloten cultuur waar ik als ‘aangewaaide’ moeilijk tussen zou komen.

Maar niets is minder waar, zo bleek naarmate de relatie vorderde en ik vaker in het dorp kwam. Sterker nog: ik moest toegeven dat het ‘witte stadje’ mij in positieve zin verraste. Alle dingen waar ik blij van word zijn hier binnen handbereik. Heerlijke restaurantjes. Superleuke winkeltjes (en elke zondag koopzondag, jeej!). Maar liefst drie supermarkten binnen handbereik. Een pannenkoekenrestaurant en een ijssalon. Levendigheid op straat dankzij toeristen. Rondom het dorp een mooi natuurgebied. Een bijzondere historie. Sympathieke mensen die me met open armen hebben ontvangen. Een welhaast permanent vakantiegevoel. En wil je het dorp eens uit, dan zit je zó op de snelweg. En voor een uitstapje naar België draai je je hand ook niet om.

Trotse aangewaaide

Na een paar jaar samenwonen had ik er zoveel vertrouwen in, dat ik het aandurfde om samen met mijn lief een huis te kopen in hartje Thorn: een rijksmonument uit 1680 (en ja, het is wit!). Met overal waar je kijkt bijzondere ornamenten, symbolen en tegeltjes van voordat het Delfts blauw werd uitgevonden. Waar kom je zoiets nog tegen? Nou, hier dus. Nee, voorlopig ben ik nog niet uitgekeken op mijn nieuwe stadje. Ik ben weliswaar geen geboeare Thoearse, maar wel een gruuetse aangewejdje.

Menu